Ο πόλεμος ήταν κάποτε πολύ μακριά – με εξαίρεση τον γιουγκοσλαβικό πόλεμο («μην τον λέτε “εμφύλιο”, γιατί επιμένετε να τον λέτε “γιουγκοσλαβικό εμφύλιο”; Ηταν πόλεμος μεταξύ διαφορετικών εθνοτήτων», με έχουν μαλώσει Σέρβοι και Κροάτες στο παρελθόν).

Λίβανος, Κουβέιτ, Ιράκ, Αφγανιστάν, Συρία – πάντοτε κάπου αλλού, κάπου μακριά. Για να μη μιλήσουμε για τα διάφορα μέτωπα της Αφρικής – όλα κάπου μακριά από τη Δύση. Σχεδόν ανύπαρκτα. Και όσο για τον πόλεμο στη Γιουγκοσλαβία, που περιλάμβανε και τη φρικωδία στη Σρεμπρένιτσα, περιορίστηκε εκεί όπου ήταν «κάποτε μια χώρα». Οι Ευρωπαίοι, και βέβαια οι Αμερικανοί, δεν θυμούνται την Κύπρο. Εδώ δεν τη θυμόμαστε καλά καλά εμείς, στην Ελλάδα. Στο Πολεμικό Μουσείο της Κωνσταντινούπολης, όπου βρέθηκα το 2012, το εθνικό τουρκικό αφήγημα παρουσιάζει την εισβολή στην Κύπρο σαν «ειρηνευτική αποστολή».

Το πουτινικό αφήγημα περί της προστασίας των ρωσόφωνων πληθυσμών της Ουκρανίας δεν άντεξε ούτε λίγα εικοσιτετράωρα. Και, πλέον, έχουμε στην καρδιά της Ευρώπης την εισβολή, και επικείμενη κατοχή, μιας χώρας από μιαν άλλη.

Ενας πόλεμος με άδηλες προεκτάσεις και συνέπειες. Ενας πόλεμος που ξεσπάει δέκα και κάτι χρόνια μετά το ξέσπασμα της διεθνούς χρηματοπιστωτικής οικονομικής κρίσης. Θυμίζω εδώ ότι το Κραχ του 1929 ακολούθησε δέκα χρόνια μετά η έναρξη του Β΄ Παγκοσμίου…

Η ουσία είναι ότι ως έχουν τα πράγματα, όλο μοιάζει με αυτό που οι αγγλόφωνοι αποκαλούν no-win situation: ό,τι, δηλαδή, κι αν κάνεις, το παιχνίδι έχει χαθεί. Χτυπάς τον Πούτιν στρατιωτικά; Εντάξει, αλλά σε τι κλιμάκωση θα οδηγήσει κάτι τέτοιο;

Δεν τον χτυπάς; Εντάξει, αλλά τι προηγούμενο δημιουργεί αυτό; Για τον ίδιο τον Πούτιν αλλά και, π.χ., για την Κίνα που παρακολουθεί λοξοκοιτώντας προς την Ταϊβάν; (Ή για τον Ερντογάν που γέρνει επικίνδυνα προς το Αιγαίο;) Μπορεί, δηλαδή, να αναβάλεις ένα χτύπημα το οποίο όμως μπορεί να αναγκαστείς να δώσεις, πολύ χειρότερα μάλιστα, στο απώτερο μέλλον;

Θα «δουλέψουν» οι κυρώσεις; Ελάχιστοι πιστεύουν σε αυτές. Πάντως, επειδή φωνάζουμε για την ανικανότητα της Ευρωπαϊκής Ενωσης, να θυμίσουμε ότι ΔΕΝ είναι στρατιωτική δύναμη, πολεμική μηχανή. Οικονομική ένωση είναι με μύρια προβλήματα και μια αγκυλωτική γραφειοκρατία.

Μπήκαμε σε ένα νέο Ψυχρό Πόλεμο, που όμως δεν ξέρουμε ακόμα για πόσο καιρό θα παραμείνει ψυχρός. Και, σε κάθε περίπτωση, σε ένα τέτοιο διεθνές πλαίσιο, όπως τόνισε προχθές ο Αλέξης Παπαχελάς, η χώρα μας θα βρεθεί προ οδυνηρών διλημμάτων. Διότι πόλεμος σημαίνει άσπρο ή μαύρο. Δεν έχει «ναι μεν αλλά»…

πηγή: kathimerini.gr