Με νέα δεδομένα να βλέπουν συνεχώς το φως της δημοσιότητας, αλλά και την προσωρινή φυλάκιση της Ρούλας Πισπιρίγκου, που κατηγορείται για τον θάνατο της Τζωρτζίνας, ο Μάνος Δασκαλάκης παραχώρησε συνέντευξη στον Πέτρο Κουσουλό και στην εφημερίδα «Μπαμ».

Ο 30χρονος, μίλησε για όλες τις εξελίξεις που υπάρχουν στην υπόθεση του θανάτου των τριών παιδιών του αλλά και για τη σύλληψη της πρώην συζύγου του, Ρούλας Πισπιρίγκου, αλλά και για την υπόθεση με τη σπιτονοικοκυρά.

Στυο δεύτερο μέρος της συνέντευξής του, ο πατέρας των τριών παιδιών, αναφέρει πως ακόμη δεν μπορεί να πιστέψει ότι μπορεί η γυναίκα του να σκότωσε τα παιδιά τους. Χαρακτηριστικά αναφέρει: “Όχι να το συνειδητοποιήσω… Δεν μπορώ. Νομίζω ότι μιλάμε για άλλη γυναίκα. Ότι μιλάμε για άλλο πρόσωπο. Δεν μπορώ να διανοηθώ, να χωνέψω ότι εγώ για εννέα χρόνια… Όχι για να αποποιηθώ ευθύνες. Δεν είμαι μόνο εγώ, είναι τόσα άτομα…Έλεγα σε κάθε θάνατο ότι μετανιώνω τόσες ώρες για να κάνω το καλύτερο για τα παιδιά μου και δεν έχω ζήσει κάποιες στιγμές μαζί τους. Αν μετάνιωνα μία φορά τότε, μετανιώνω 50 τώρα!. Πάντα δούλευα όμως για να τους κάνω το καλύτερο! Ποτέ δεν περίμενα ότι θα φθάσει αυτή η στιγμή…”

Στη συνέχεια τόνισε πως θέλει μόνο να μάθει την αλήθεια για τα παιδιά του: “Δεν έχω να φοβηθώ κανέναν και τίποτα! Ακόμη και τώρα θέλω να μάθω την αλήθεια για τα παιδιά μου. Από πού βρέθηκε η κεταμίνη, από πού προμηθεύτηκε την κεταμίνη… Πώς την έδωσε… Τι έγινε με τα άλλα δύο μου παιδιά.”

Ακόμη τόνισε πως και η μητέρα του είναι σε άσχημη ψυχολογική κατάσταση καθώς υπεραγαπούσε τα παιδιά και ιδιαίτερα τη Τζωρτζίνα. Τέλος έστειλε το δικό του μήνυμα και αναφέρθηκε στο μεγαλύτερο λάθος που θεωρεί ότι έκανε.

“Θα πω κάτι που με πείραξε από την αρχή. Να μην κρίνει ο κόσμος απ’ ό,τι ακούει και απ’ ό,τι βλέπει. Και να δίνουν τη μεγαλύτερη προσοχή που μπορούν να δώσουν στα παιδιά τους. Γιατί εγώ πίστευα ότι κάθε στιγμή με τα παιδιά μου είναι η τελευταία, με αυτά που μου έχουν συμβεί από τη Μαλένα και μετά. Ζούσα την κάθε στιγμή σαν να είναι η τελευταία μαζί τους. Γιατί δεν ξέρω τι μου ξημερώνει και αύριο – μεθαύριο μπορεί να μην υπάρχω εγώ. Να αγκαλιάζουν τα παιδιά τους κάθε βράδυ πριν κοιμηθούνε. Να τα αγκαλιάζουν συνέχεια. Και να περνάνε όση μπορούν μαζί τους που δεν πρόλαβα να περάσω εγώ. Και ήταν το μεγαλύτερο σφάλμα που έχω κάνει στη ζωή μου”