Οταν ξέσπασε η Ελληνική Επα-νάσταση, ο κόσμος ήταν εντελώς διαφορετικός από τον δικό μας. Η Ευρώπη της Ιεράς Συμμαχίας την αντιμετώπισε ως απειλή της ισορροπίας που είχε επιβληθεί μετά την αναστάτωση του Ναπολέοντα. Η Οθωμανική Αυτοκρατορία διατηρούσε την ισχύ της, την αίγλη της και τη διαπραγματευτική της ισχύ. Οι ξεσηκωμένοι Ελληνες με το πείσμα τους και τις θυσίες τους κατάφεραν να δημιουργήσουν ένα κύμα φιλελληνισμού. Δεν υπήρξαν ποτέ φιλο- Ιταλοί ή φιλο-Ιρλανδοί. Υπήρξαν όμως φιλέλληνες, λέξη που υπάρχει και σε άλλες γλώσσες εκτός από τη δική μας. Το «ΝΑΤΟ» του καιρού εκείνου στο Ναυαρίνο τερμάτισε την εκστρατεία του Ιμπραήμ στην Πελοπόννησο – την ύστατη κλιμάκωση της ισχύος των Οθωμανών εναντίον των ξεσηκωμένων Ελλήνων. Η ναυμαχία ήταν, αν δεν κάνω λάθος, η τελευταία που έγινε με ιστιοφόρα και δεν υπήρχαν ούτε χημικά, ούτε βιολογικά, ούτε πυρηνικά όπλα που θα μπορούσαν να απειλήσουν τον αφανισμό του πλανήτη. Η εμβέλεια της όποιας σύγκρουσης, όσο μεγάλη κι αν ήταν, ήταν περιορισμένη. Η ανθρωπότητα δεν είχε μπει ακόμη στην περίοδο των Παγκοσμίων Πολέμων.

Το ξέρω ότι οι ιστορικές αναλογίες συνήθως οδηγούν τους ιστορικούς σε άστοχα συμπεράσματα. Επειδή όμως δεν είμαι ιστορικός δεν μπορώ να αντισταθώ. Και τηρουμένων όλων των ιστορικών αναλογιών, δεν μπορώ να μη σκεφτώ τη σχέση που έχει η σημερινή Ουκρανία με την Ελλάδα των προπατόρων μας. Θα μου πείτε η Οθωμανική Αυτοκρατορία ήταν αυταρχικό καθεστώς. Ενώ η Ρωσία του Πούτιν είναι ολοκληρωτικό. Το αυταρχικό καθεστώς απαιτεί από τους υπηκόους του υπακοή. Το ολοκληρωτικό απαιτεί συμμετοχή και ταύτιση. Γι’ αυτό και στον ολοκληρωτισμό η προπαγάνδα έχει εξίσου μεγάλη σημασία με τη δύναμη των όπλων. Το περιέγραψε ο Οργουελ στο «1984». Καταγράφοντας ωστόσο και μία σημαντική παράμετρο. Οσο αποτελεσματική και αν είναι η προπαγάνδα, υπάρχει πάντα στη γεωγραφία της ανθρώπινης ψυχής μια περιοχή που δεν μπορεί να χαρτογραφήσει. Ο ήρωάς του κρύβεται από τις κάμερες για να μπορεί να κρατήσει το προσωπικό του ημερολόγιο. «Εως αν η ανθρωπείη φύσις η αυτή η» που γράφει ο Θουκυδίδης. Υπάρχει κάτι στην ίδια την ανθρώπινη φύση που αντιστέκεται στον ολοκληρωτισμό.

Σε κανονικές συνθήκες το αίσθημα των Ελλήνων θα έπρεπε να ταυτίζεται με τους Ουκρανούς. Σκοτώνονται και αυτοί για την ελευθερία τους και τη δημοκρατία τους όπως και οι προπάτορές μας σκοτώνονταν για τη δική τους και τη δική μας. Οπως η Επανάσταση αναμόχλευσε ένα εθνικό αίσθημα, το αίσθημα μιας κοινότητας που έζησε στα υπόγεια της Ιστορίας για τέσσερις αιώνες, έτσι και οι Ουκρανοί παλεύουν για το έθνος τους. Οπως οι Ελληνες από τότε που άνοιξαν τα μάτια τους για να αντικρίσουν τον κόσμο του καιρού τους τα έστρεψαν στη Δυτική Ευρώπη, έτσι και οι Ουκρανοί θέλουν να γίνουν Ευρώπη. Η Ελληνική Επανάσταση προκάλεσε αλυσιδωτές αντιδράσεις σε όλη την ευρωπαϊκή ήπειρο. Ο αγώνας των Ουκρανών ξύπνησε την Ευρώπη από τον λήθαργό της. Της έδειξε μια πραγματική απειλή και της έδειξε ότι υπάρχουν προτεραιότητες στον αγώνα της ύπαρξης. Πάνω από τα δικαιώματα της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας είναι ο αγώνας για την ελευθερία.

Κανονικά το αίσθημα των Ελλήνων θα έπρεπε να ταυτιστεί ολοκληρωτικά με τον αγώνα των Ουκρανών. Ισχύει για την πλειοψηφία. Στη δημοκρατία, όμως, υπάρχουν και οι μειοψηφίες. Η εισβολή του Πούτιν στην Ουκρανία ανέδειξε τον πραγματικό τους χαρακτήρα. Είναι τα απολιθώματα άλλων εποχών που δεν μπορούν να προσαρμοσθούν στο σύγχρονο κλίμα. Απολιθώματα του ρωσόφιλου κόμματος και των μεταλλάξεών του. Απολιθώματα του Εμφυλίου που άφησε μια Μόσχα στην ψυχή τους. Απολιθώματα των φιλειρηνικών κινημάτων της δεκαετίας του εξήντα που πίστευαν με θρησκευτική ευλάβεια ότι μόνον η Αμερική ξέρει να κάνει πόλεμο. Ζηλωτές του σκοταδισμού που αντιμετωπίζει με παρανοϊκό ναρκισσισμό την επιστήμη και πιστεύουν ότι τα εμβόλια έγιναν για να ελέγχουν τη Σούλα ή τον Μήτσο που είναι μάγκας. Και τέλος, διάφοροι κουτοπόνηροι ηλίθιοι που ξέρουν ότι όλα γίνονται για τα «συφέροντα» και καλό είναι να μην παίρνεις θέση.

Θα ήταν κωμικό αν δεν ήταν τραγικό. Ο,τι κι αν γίνει, ο Πούτιν έχει χάσει. Ομως, παραμένει εντυπωσιακό το ποσοστό των συμπολιτών μας που δεν μπορούν να δουν αυτό που βλέπουν τα μάτια τους. Σήμερα η Ουκρανία. Αύριο τι;

πηγή: kathimerini.gr