Μια Ελλάδα oικονομικά ανεπτυγμένη, πολιτικά περισσότερο δημοκρατική, κοινωνικά πιο σύγχρονη και ανεκτική, και –ίσως το σημαντικότερο– πιο ισχυρή και ασφαλής. Αυτή είναι η ευρωπαϊκή Ελλάδα.

Στη διάρκεια των σαράντα ετών από την ένταξη στην τότε Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα – Η συμφωνία υπεγράφη στο Ζάππειο στις 28 Μαΐου του ’79 και τέθηκε σε ισχύ την 1 Ιανουαρίου του ’81- έγιναν πολλά. Σημειώθηκε πρόοδος σε πολλούς τομείς. Εργα μικρά και μεγάλα, που άλλαξαν την όψη της χώρας και βελτίωσαν την καθημερινότητα του Ελληνα πολίτη.

Πολιτικά επήλθε μια ωριμότητα. Ενδεικτικές της εξέλιξης αυτής, η άνοδος του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία, το 1981, με κύρια συνθήματα το «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο» και το «Οχι στην ΕΟΚ των μονοπωλίων», και η μετεξέλιξή του σε ένα σοσιαλδημοκρατικό κόμμα, που στην πορεία αναγνώρισε την αξία της ενιαίας Ευρώπης και αξιοποίησε τη συμμετοχή της χώρας σε αυτήν, όπως και η εκλογή, 33 χρόνια αργότερα, του ριζοσπαστικού ΣΥΡΙΖΑ, με συνθήματα όπως το «Go back κυρία Μέρκελ» και υποσχέσεις για σκίσιμο των μνημονίων, και η μεταστροφή και αυτού σε ένα κεντροαριστερό κόμμα που δεν έφυγε από το ευρώ, εφάρμοσε τα μνημόνια και επιχειρεί τώρα να προσεγγίσει την ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία.

Και φυσικά, πέρα από κόμματα και ιδεολογίες, ο νηφάλιος αντικειμενικός παρατηρητής της νεότερης ελληνικής ιστορίας πιστώνει στον Κωνσταντίνο Καραμανλή το όραμα, την τόλμη και την αποφασιστικότητα που χρειάζονταν για να ξεπεραστούν αντιδράσεις και να γίνει η Ελλάδα ισότιμο μέλος αυτής της ευρωπαϊκής οικογένειας. Την Κυριακή, έρχεται στη Θράκη και στην Αθήνα ο Μεβλούτ Τσαβούσογλου. Δύο εβδομάδες αργότερα, στο περιθώριο της συνόδου κορυφής του ΝΑΤΟ, αναμένεται να συναντηθούν ο Κυριάκος Μητσοτάκης με τον Ταγίπ Ερντογάν.

Οι αντιπαραθέσεις, η σκληρή, ενίοτε και προσβλητική, ρητορική υψηλόβαθμων Τούρκων αξιωματούχων, οι συνεχιζόμενες εντάσεις, το περυσινό θερμό καλοκαίρι στο Αιγαίο, όλα αυτά αποτελούν τη σημερινή «κανονικότητα» στις ελληνοτουρκικές σχέσεις.

Ας σκεφθούν όλοι, όχι, βεβαίως, οι θερμοί υποστηρικτές της ένταξης στην Ενωση, αλλά αυτοί που αντιδρούσαν, οι οποίοι είναι πλέον όλο και λιγότεροι, πώς θα μπορούσε να είχε εξελιχθεί αυτή η «κανονικότητα» εάν η χώρα μας δεν ήταν μέλος της Ε.Ε.

Ως μέλος της Ενωσης, η Ελλάδα πέραν της σταθερής προόδου και της δημοκρατικής σταθερότητας νιώθει αυξημένη ασφάλεια έναντι τρίτων. Αυτός ήταν, άλλωστε, από τους βασικούς στόχους του Καραμανλή. Οταν η Ελλάδα εντάχθηκε στην ΕΟΚ, κυβερνήσεις και αναλυτές υποστήριζαν ότι πλην των επιδοτήσεων και της οικονομικής στήριξης που θα έδιναν στην Ελλάδα τα υπόλοιπα μέλη, θα έπρεπε να τη στηρίζουν στα διμερή προβλήματα με την Τουρκία, όπως και στο Κυπριακό. Και αυτό όντως συμβαίνει. Ως μέλη της ευρωπαϊκής οικογένειας, φυσικά, και διαφορές θα έχουμε, και παράπονα θα εκφράζουμε, και δυσαρεστημένοι θα είμαστε με ορισμένες αποφάσεις των εταίρων μας. Το θέμα είναι πως η στρατηγική επιλογή της ένταξης σε αυτήν την πολιτικά και οικονομικά ισχυρή οικογένεια έχει αλλάξει τα δεδομένα. Οι υπολογισμοί κάποιων εκ των πραγμάτων αλλάζουν. Το κόστος της ικανοποίησης των όποιων ορέξεών τους αυξάνεται κατακόρυφα.

Στην επέτειο των 40 ετών συμμετοχής μας στην ενωμένη Ευρώπη, δεν είμαστε μόνο πιο εύποροι και πιο ώριμοι πολιτικά, είμαστε και διπλωματικά πιο ισχυροί και, τελικά, περισσότερο ασφαλείς.

 

πηγή: kathimerini.gr